مصرف انرژی هوش مصنوعی به سطحی بیسابقه رسیده است و پیشبینی میشود در سال ۲۰۲۵ به ۲۳ گیگاوات برق و صدهامیلیارد لیتر آب برسد.
به گزارش سرویس هوش مصنوعی مگ دید، مطالعهای که الکس دِ فریس-گائو، پژوهشگر مؤسسه مطالعات محیطزیستی دانشگاه آزاد آمستردام، انجام داده، نشان میدهد که مصرف جهانی برق هوش مصنوعی درحال نزدیکشدن به ۲۳ گیگاوات است. این پژوهش برآورد میکند که مراکز داده و زیرساختهای مرتبط با هوش مصنوعی سالانه بین ۳۱۲/۵ تا ۷۶۴/۶ میلیارد لیتر آب مصرف میکنند.
به گزارش ورج، این میزان مصرف برق از کل انرژی مصرفی استخراج بیتکوین در سال ۲۰۲۴ بیشتر است و حجم مصرف آب نیز تقریباً با میزان آبی برابری میکند که مردم سراسر جهان در یک سال بهصورت آب بطریشده مینوشند.
به گفته پژوهشگر این مطالعه، این اعداد با وجود بزرگی همچنان محافظهکارانه هستند. شرکتهای بزرگ فناوری در گزارشهای پایداری سالانه خود، جزئیات دقیقی از میزان مصرف انرژی و آب فعالیتهای هوش مصنوعی ارائه نمیکنند و همین موضوع محاسبه دقیق را دشوار میسازد.
در این پژوهش، دادههای تحلیلگران بازار با اطلاعات منتشرشده در تماسهای درآمدی شرکتهای فناوری و سایر منابع عمومی ترکیب شده است. پژوهشگر مطالعه براساس این دادهها، میزان سختافزار هوش مصنوعی نصبشده و مصرف انرژی آن را برآورد و سپس اثرهای زیستمحیطی را محاسبه کرده است.
نتیجه این محاسبات نشان میدهد که سامانههای هوش مصنوعی سالانه بین ۳۲/۶ تا ۷۹/۷ میلیون تُن دیاکسیدکربن تولید میکنند که میانگین آن حدود ۵۶ میلیون تن است. این رقم حتی از انتشار گازهای گلخانهای کشور سنگاپور در سال ۲۰۲۲ فراتر میرود که حدود ۵۳ میلیون تُن بوده است.
افزایش مصرف منابع در مراکز داده هوش مصنوعی باعث شده است تا برخی قانونگذاران آمریکایی درباره پیامدهای آن برای شهروندان عادی ابراز نگرانی کنند. الیزابت وارن، سناتور دموکرات، بههمراه دو سناتور دیگر، نامهای به هفت شرکت بزرگ فناوری ارسال کردهاند و از آنها خواستهاند مصرف انرژی خود را شفافسازی کنند. در همین حال، برنی سندرز پیشنهاد توقف کامل ساخت مراکز داده هوش مصنوعی را مطرح کرده است تا اطمینان حاصل شود منافع این فناوری فقط به گروه محدودی از ثروتمندان نرسد.
به نوشته تامزهاردور، درمقابل این دیدگاهها دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، همچنان بر توسعه سریع هوش مصنوعی تأکید میکند و آن را برای حفظ جایگاه ایالات متحده در رقابت جهانی ضروری میداند. او حتی برنامه موسوم به «مأموریت جنسیس» خود را با پروژه منهتن در دوران جنگ جهانی دوم مقایسه و آن را اقدام راهبردی ملی توصیف کرده است.
در همین زمینه، شائولی رن، استاد دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، به ورج گفته است که ارقام ارائهشده در این مطالعه ممکن است کمتر از واقعیت باشند. او تأکید میکند که این محاسبات فقط مصرف مستقیم مراکز داده را در نظر گرفته است و اثرهای زیستمحیطی کل زنجیره تأمین، از استخراج مواد اولیه و تولید تراشهها تا استقرار و درنهایت دفع میلیاردها تراشه هوش مصنوعی، میتواند این اعداد را بسیار افزایش دهد.
