یک یوتیوبر به نام جان ژو یک چتر پرنده اختراع کرده است که بدون نیاز به دسته، بالای سر کاربر معلق میماند و کاربر در حال حرکت را دنبال میکند.
به گزارش سرویس فناوری مگ دید، در دنیای مدرن، پیادهروی در باران با چتر، تجربهای است که هیچگاه بدون استفاده از دستها ممکن نمیشود. چتر را با یک دست میگیرید و دست دیگر معمولاً برای حمل کیف، گوشی همراه یا سایر لوازم به کار میرود. علاوه بر این، وزش باد شدید ممکن است همه چیز را مختل کند. حال تصور کنید که یک چتر به طور خودکار از شما پیروی کند و دیگر نیازی به استفاده از دستها نداشته باشید، که اکنون این ایده جذاب به واقعیت پیوسته است.
جان ژو، سازنده خلاق از کانال I Build Stuff، اولین چتر پرنده خود را در سال 2024 طراحی و ساخت. این چتر که توسط یک پهپاد چهارموتوره خودساخته هدایت میشد، برای اولین بار مفهوم بارش باران را از زاویهای جدید به نمایش گذاشت. این چتر که به شکل واضحی از فیلمهای علمی-تخیلی الهام گرفته بود، توانست باران را پوشش دهد. با وجود این، نقطه ضعف چتر این بود که همچنان نیاز به کنترل دستی داشت. به این معنا که برای هدایت چتر، کاربر باید از یک کنترلر دستی استفاده میکرد، که این موضوع برخلاف هدف اولیه، هیچگونه آزادی عملی به کاربر نمیبخشید.
بازخوردهای کاربران در یوتیوب به سرعت از این نقص پرده برداشت. بسیاری از بینندگان عنوان کردند که اگر چتر به طور خودکار از کاربر پیروی کند، این اختراع به واقعیت مفیدی تبدیل خواهد شد. این بازخوردها به ژو انگیزه داد تا به سراغ طراحی مجدد چتر پرنده برود و هدف او را ساخت چتری خودمختار و بدون نیاز به کنترل دستی قرار دهد.
ژو با شروع پروژه جدید خود در اواخر 2024 با مشکلات متعددی روبهرو شد. اولین اقدام او استفاده از سیستم GPS برای ردیابی کاربر بود، اما این سیستم، دقت مناسبی نداشت و به دلیل انحرافات چند متری، نتایج آن قابل اعتماد نبود. از سوی دیگر، یکی از چالشهای مهم دیگر، طراحی چتری بود که بتواند به راحتی جمع شود و حمل آن برای کاربر راحتتر باشد، موضوعی که پیچیدگی مکانیکی بیشتری به پروژه اضافه کرده بود.
در نهایت ژو با استفاده از یک دوربین زمان پرواز (Time-of-Flight) به موفقیت رسید. این فناوری به چتر اجازه داد که به طور مستقیم و دقیق حتی در شرایط کم نور یا تاریکی از کاربر پیروی کند. این ویژگی، پروژه را به مرحله جدیدی رساند و چتر پرنده به طور قابل توجهی بهبود یافت. اگرچه چتر هنوز هم در برخی مواقع دقیقاً بالای سر کاربر قرار نمیگرفت، اما عملکرد آن به اندازهای قابل قبول بود که نشان دهد چتر پرنده به واقعیت تبدیل شده است.
با وجود این پیشرفتها، چتر پرنده همچنان با چالشهایی روبهرو است که باید حل شوند. یکی از مشکلات عمده، تأثیر بادهای شدید و بارشهای سنگین است که میتواند پهپاد را از تعادل خارج کند و باعث شود چتر از کار بیفتد. همچنین محدودیتهای عمر باتری پهپاد باعث میشود که مدت زمان پرواز آن بسیار کوتاه باشد. علاوه بر این، صدای روتورهای پهپاد و احتمال خطراتی که برای افراد در مکانهای عمومی ایجاد میشود، نگرانیهایی را به وجود آورده است.
چتر پرنده با وجود تمامی چالشها، نمایانگر گامی بزرگ به سوی تحول در فناوریهای خودمختار است. این پروژه بهویژه از این جهت قابل توجه است که نشان میدهد چگونه دستگاهها میتوانند به گونهای طراحی شوند که به طور طبیعی به نیازهای کاربران پاسخ دهند. در حالی که چترهای پرنده هنوز به تولید انبوه نرسیدهاند، اما این نوآوری ممکن است در آینده تغییرات بزرگی در نحوه تعامل ما با فناوریهای روزمره به وجود آورد.
چتر پرنده ممکن است هیچگاه جایگزین چترهای قدیمی نشود، اما یادآور این موضوع است که با خلاقیت و تخیل، حتی سادهترین و آشناترین اشیاء نیز میتوانند به شکلی جدید و شگفتانگیز در زندگی روزمره ما حضور یابند. این اختراع نه تنها به عنوان یک نوآوری جذاب بلکه به عنوان نمادی از پیشرفتهای فناوری در زمینه خودمختاری و حسگرها در نظر گرفته میشود.
