یک یوتیوبر و سازندهٔ مستقل، با ساخت هواپیمایی در ابعاد انسانی از مقوا، نشان داد که حتی سادهترین مواد روزمره هم میتوانند تا مرز پرواز واقعی پیش بروند.
به گزارش سرویس اخبار هوافضا مگ دید، این هواپیمای مقوایی، پس از مجموعهای از آزمایشها، توانست برای چند ثانیه از زمین جدا شود و پرواز کوتاهی را تجربه کند.
پیتر اسریپول، یوتیوبر و مهندس خودآموخته، این پروژه را با هدف پاسخ به یک پرسش ساده آغاز کرد؛ اینکه آیا مقوای ارزان، سبک و شکننده میتواند وزن یک انسان را تحمل کند و او را به هوا بلند کند یا نه. او در قالب مجموعهای از ویدیوها، روند طراحی، ساخت و آزمایش این هواپیمای غیرمعمول را مستند کرد.
اسریپول، بدنهٔ هواپیما را در اندازهٔ کامل، تنها با ورقهای تخت مقوا و برنامهریزی دقیق، ساخت. او سپس بالها را با روکش مقوایی طراحی کرد و برای افزایش استحکام، چند صفحهٔ تختهسهلا و قطعات تقویتی را برای اتصال مطمئنتر بالها به بدنه به کار گرفت. هدف اصلی، حفظ حداقل وزن ممکن در کنار تأمین ایمنی سازه بود.
پیشنهادی: ساخت بزرگترین هواپیمای مسافربری بال یکپارچه جهان + ویدیو
این سازنده، مقوا را به دلایل مختلفی بهعنوان مادهٔ اصلی انتخاب کرد. او این ماده را ارزان، در دسترس و بسیار سبک میدانست. با این حال، آمادهسازی مقوا برای پرواز انسان، ضعفهای ساختاری آن را بهسرعت آشکار کرد و اسریپول را وادار به اصلاحهای مداوم کرد.
او با رویکردی نظاممند که در ساخت هواپیماهای مدل کنترلی رایج است، بهطور پیوسته سازه را بهینهسازی کرد. او بخشهایی را که دچار خمش میشدند تقویت کرد و در عین حال، وزن را در تمام قسمتها تا حد امکان کاهش داد. این فرایند، پروژه را به یک آزمایش جدی مهندسی مواد تبدیل کرد.
پس از تکمیل مرحلهٔ ساخت، آزمایشها از کارگاه به باند منتقل شدند. اسریپول، در کابین هواپیمای مقوایی نشست و مجموعهای از آزمونهای حرکت زمینی و شتابگیری را انجام داد. او در هر مرحله، سرعت را افزایش داد تا رفتار سازه را تحت بار بررسی کند.
کنترل هواپیما، از طریق یک کنترلر رادیویی انجام میشد و یک پدال پایی، وظیفهٔ آزادسازی ارابهٔ فرود را بر عهده داشت. دید خلبان از داخل بدنه محدود طراحی شده بود، زیرا پرواز هدفگذاریشده کوتاه، مستقیم و در ارتفاع پایین در نظر گرفته شده بود.
بخوانید: پنج هواپیمای نظامی فوقگرانقیمت که قدرت هوایی مدرن را دگرگون کردهاند
در نخستین آزمایشها، مشکلات غیرمنتظرهای ظاهر شد. اسریپول دریافت که چمنهای بلند زمین آزمایش، مقاومت غلتشی بیشتری ایجاد میکنند و مانع افزایش سرعت میشوند. او برای جبران این مسئله، حتی وزن شخصی خود را کاهش داد و ژاکتش را درآورد تا هر گرم اضافی حذف شود.
او سپس هواپیما را به بخشی از زمین با چمن کوتاهتر منتقل کرد. این تغییر، نتیجهٔ محسوسی داشت و در اجرای بعدی، دماغهٔ هواپیما چند بار برای لحظاتی کوتاه از زمین جدا شد. این لحظات، نخستین نشانههای جدی امکان برخاستن هواپیمای مقوایی را نشان دادند.
برای آخرین تلاش، اسریپول از یک کمک جانبی استفاده کرد. او ارابهٔ فرود هواپیما را با یک خودرو یدک کشید تا سازه پیش از جدا شدن، به سرعت لازم برای پرواز برسد. این اقدام سرانجام نتیجه داد و هواپیمای مقوایی، برای چند ثانیه، از زمین جدا شد و به پرواز درآمد.
این پرواز کوتاه، با فرودی آرام و برخورد مجدد با زمین پایان یافت. هرچند هواپیما آسیب دید، اما همین چند ثانیه پرواز، اثبات کرد که ایدهٔ اولیه کاملاً غیرواقعی نبوده است. اسریپول، این پرواز را موفقیتی مهم در چارچوب محدودیتهای مواد ساده دانست.
او با وجود کوتاه بودن پرواز، به آیندهٔ این پروژه خوشبین است. اسریپول معتقد است که با اصلاحهای بیشتر و استفادهٔ بهتر از دادههای آزمایشها، هواپیمای مقوایی میتواند در تلاش بعدی، پروازی پایدارتر و بلندتر را تجربه کند.
این یوتیوبر اعلام کرد که اکنون به مرحلهٔ طراحی بازمیگردد و با تحلیل نتایج آزمایشها، نسخهٔ بعدی هواپیما را بهبود خواهد داد. او تأکید کرد که این پروژه بیش از هر چیز، مرزهای فیزیک و توان مواد روزمره را برای او روشن کرده است.
در عین حال، او هشدار داد که این آزمایشها، با وجود ظاهر سرگرمکننده، خطرناک هستند و نباید بدون دانش مهندسی و تجهیزات ایمنی مناسب تکرار شوند. به گفتهٔ او، پرواز با مقوا، هرچند ممکن است، اما همچنان نیازمند دقت، تجربه و احترام کامل به قوانین فیزیک است.
